วันศุกร์ที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2558

บทสวดพระคาถาชินบัญชร (สมเด็จพระพุฒาจารย์ โต พรหมรังสี)

พระคาถาชินบัญชรของสมเด็จพระพุฒาจารย์ โต พรหมรังสี ได้ชื่อว่ามีความศักดิ์สิทธิ์ และหากผู้ใดที่ได้ท่องเป็นประจำเชื่อกันว่าจะทำให้ ทำสิ่งใดก็จะประสบความสำเร็จ ในสิ่งนั้นและยังเชื่อกันอีกว่าจะสามารถป้องกันอันตรายได้นาๆชนิด ไม่ว่าจะเป็นคน สัตว์ สัมภเวสี หรือคุณไสยต่างๆก็จะไม่สามารถทำอันตรายท่านได้ แต่ผู้ที่ท่องก็จะต้องอยู่ในศีลในธรรมไม่ประพฤติตนไม่ดี ถ้าหากประพฤติตนไม่ดีก็จะเหมือนกับลมออกปากเพียงเท่านั้น


ประวัติสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี)
สมเด็จโตท่านได้เกิด(17 เมษายน พ.ศ. 2331)ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ณ บ้านไก่จ้น อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และได้บรรพชาเป็นสามเณรเมื่อ พ.ศ. 2343 และได้อุปสมบทปี พ.ศ. 2350 และเป็นเจ้าอาวาสวัดระฆังโฆสิตาราม

 พระคาถาชินบัญชรสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี)

ก่อนที่จะเริ่มสวดเราควรที่จะตั้ง(นะโม) สัก 3จบก่อน
นะโมตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ
นะโมตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ
นะโมตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ

ให้ท่านระลึกถึงหลวงปู่สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี)

แล้วค่อยตั้งจิตอธิษฐาน

ปุตตะกาโมละเภปุตตัง ธะนะกาโมละเภธะนัง
อัตถิกาเยกายะญายะ เทวานังปิยะตังสุตตะวา
อิติปิโสภะคะวา ยะมะราชาโน ท้าวเวสสุวัณโณ
มรณังสุขัง อะระหังสุคะโต นะโมพุทธายะ

พระคาถาชินบัญชร

ชะยาสะนากะตา พุทธา   เชตวา มารัง สะวาหะนัง
จะตุสัจจาสะภัง ระสัง เย ปิวิงสุ นะราสะภา.

ตัณหังกะราทะโย พุทธา  อัฏฐะวีสะติ นายะกา
สัพเพ ปะติฏฐิตา มัยหัง   มัตถะเกเต มุนิสสะรา.

สีเส ปะติฏฐิโต มัยหังพุทโธ ธัมโม ทะวิโลจะเน
สังโฆ ปะติฏฐิโต มัยหัง  อุเร สัพพะคุณากะโร.

หะทะเย เม อะนุรุทโธสารีปุตโต จะทักขิเณ
โกณฑัญโญ ปิฏฐิภาคัสมิงโมคคัลลาโน จะ วามะเก.

ทักขิเณ สะวะเน มัยหัง   อาสุง อานันทะ ราหุโล
กัสสะโป จะ มะหานาโม  อุภาสุง วามะโสตะเก.

เกสันเต ปิฏฐิภาคัสมิงสุริโย วะ ปะภังกะโร
นิสินโน สิริสัมปันโน  โสภิโต มุนิปุงคะโว


กุมาระกัสสโป เถโร   มะเหสี จิตตะ วาทะโก
โส มัยหัง วะทะเน นิจจัง   ปะติฏฐาสิคุณากะโร.

ปุณโณ อังคุลิมาโร จะ  อุปาลี นันทะ สีวะลี
เถรา ปัญจะ อิเม ชาตานะลาเต ติละกา มะมะ.

เสสาสีติ มะหาเถราวิชิตา ชินะสาวะกา
เอเตสีติ มะหาเถราชิตะวันโต ชิโนระสา
ชะลันตา สีละเตเชนะ   อังคะมังเคสุ สัณฐิตา.

ระตะนัง ปุระโต อาสิทักขิเณ เมตตะ สุตตะกัง
ธะชัคคัง ปัจฉะโต อาสิ วาเม อังคุลิมาละกัง

ขันธะโมระปะริตตัญจะ อาฏานาฏิยะ สุตตะกัง
อากาเส ฉะทะนัง อาสิ   เสสา ปาการะสัณฐิตา

ชินา นานาวะระสังยุตตา สัตตัปปาการะ ลังกะตา
วาตะปิตตาทะสัญชาตา  พาหิรัช ฌัตตุปัททะวา.

อะเสสา วินะยัง ยันตุอะนันตะชินะ เตชะสา
วะสะโต เม สะกิจเจนะ  สะทา สัมพุทธะปัญชะเร.

ชินะปัญชะระมัชฌัมหิ   วิหะรันตัง มะฮี ตะเล
สะทา ปาเลนตุ มัง สัพเพเต มะหาปุริสาสะภา.

อิจเจวะมันโตสุคุตโต สุรักโข
ชินานุภาเวนะ   ชิตุปัททะโว
ธัมมานุภาเวนะ  ชิตาริสังโฆ
สังฆานุภาเวนะ  ชิตันตะราโย
สัทธัมมานุภาวะปาลิโต   จะรามิ ชินะ ปัญชะเรติ

จบ.....

รูปภาพและแหล่งอ้างอิง : วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น